دلم را پر می کنی از

                حس پر رنگ تردید . . .

نشسته ام  بروی مبل . .

         سر می گردانم بسوی پنجره ی قدی بالکن . .

باران باریده است . . .

          برگهای سبز و نیمه زرد درختان

                                 خیس و شفاف است . . .

هوای تاریک روشن عصر . . .

           بوی هوای تازه ی باران زده . . .

تا رفتن راهی نیست . . .

                تو . . . کم رنگ می شوی . . .

                                          آرام و بی صدا . . . می روی . .

و من نگاهت می کنم . . .

                   چون کسی

                    که به سرنوشت محتوم خویش  می نگرد . .

مستاصل و وامانده . . .

                     نه . . . !

                              تو مرا . . .

                                      دوست نداشتی .